Kronika

KRONIKA – pojęcie i zakres

Kronika – od gr. słowa „czas”.  Kronika to rodzaj utworu literackiego. Musi być prowadzona w sposób obiektywny (bez ubarwień) i chronologiczny. Nie powinna zawierać komentarzy, ale może zawierać podsumowanie jakiegoś okresu, specyfiki czasów, ich opis polityczny              i gospodarczy w oparciu o działalność straży.

* Kronika musi posiadać legendę: – czyja, kto ją pisze, data powstania i okoliczności, ilość tomów, wstęp historyczny, charakterystyka miejscowości (także umiejscowienie jej na mapie kraju),  opis regionu, jednostki OSP itp.

* Tekst pisany jest ważniejszy od zdjęć. Zachować należy proporcję tekstu do wycinków prasowych, zdjęć itp. Zdjęcia przedstawiać tylko zgodne z ceremoniałem. Muszą być opisane:

data wykonania, autor i co przedstawia (wskazane imienne pokazanie osób). Opis zdjęcia powinien być z jego boku lub z dołu. Wycinki prasowe z jakiej są gazety i data ich prezentacji. Płyty CD nie są trwałe, przez to mają małą wartość historyczną w kronikach (tracą swoją zawartość po pewnym czasie).

* Przedstawiać tylko wiarygodne fakty i odsyłać je do źródeł historycznych.

* Nie używać skrótów typu: MHD, WSS czy LWP.

* Księgi kronikarskie pisać na papierze o kwasowości 7,5 – 10 PH, gdyż mają małą zawartość kwasowości i przez to przedłuża się ich trwałość.

* W kronikach uwzględniać także dane statystyczne jednostek, oddziałów Związku, podstaw prawnych działania OSP.

* W kronikach przedstawić stan techniczny jednostki, sytuację społeczno – finansową straży           i strażaków przedstawiać w oparciu o sytuację w kraju.

* Wydarzenia społeczne w kraju muszą być podane w oparciu o strażackie działania np. stan wojenny, śmierć papieża, katastrofa smoleńska itp.i udział w tych zdarzeniach strażaków.

* Przedstawić także współpracę z organizacjami społecznymi i samorządowymi oraz kontakty  z innymi jednostkami w kraju i zagranicą.

* Opisywać ważniejsze akcje ratownicze – także trudne i nieudane.

* Tworzyć księgi osiągnięć, chronologię dyplomów, listów pochwalnych i gratulacyjnych.

Kronikarz musi być apolityczny i nie poddać się naciskom władz. Musi się kierować kryterium prawdy obiektywnej, bez zbędnego komentarza.

* Kronikarze mają różne spojrzenia na tę samą rzeczywistość i dlatego są takie różne, ale właśnie to jest piękne w kronikach opisujące dane czasy. Po latach nabierają bezcennej wartości historycznej.

* Każde źródło pozyskiwania materiałów kronikarskich jest dobre, byle tylko spełniało powyższe prawidła. Ich weryfikacja zależy tylko od indywidualnych i właściwych zdolności percepcyjnych kronikarza.

 

Opracowano według informacji dra Walczaka z zarządu głównego Związku podczas krajowego przeglądu kronik w Ciechocinku we wrześniu 2013 roku.

 

Autor tekstu: Piotr Mikołajczyk